मानवी कृष्ण

नव्हता देव कृष्ण खरोखरीच; परंतु मुसद्दी द्रष्टा!
चतुर राजनीतीज्ञ; युद्धनीती नियोजन प्रणेता!
कंस प्रताडता जनतेला; क्षत्रिय बाणा दाखवला!
उग्रसेन राज्यावर आता; कृष्ण मथुरेला विसावला!
मग्रूर जरासंध दुखावला; बघून दोन कन्या विधवा!
आक्रमणे मथुरेवर सतरा; त्राही त्राही जनता!
सुकर भविष्यासाठी; प्रस्थापित राजधानी द्वारकेला!
अपवाद समाज-नियमांचा; द्रौपदी वरे पाच पांडवा!
केला सहजच स्वीकार; कृष्णाने सखीच्या निर्णयाचा!
यशस्वी राजसूयासाठी युधिष्ठीरा; अनिवार्य काढणे काटा क्रूर जरासंधा!
निघाला मगधेला; घेऊनि भीमार्जुना!
हाथ टेकले जरासंधाने वृद्ध; शक्तीपुढे बलाढ्य भीमाच्या!
दर्पाचा काटा निघाला; न पारावार आनंदाला!
मुक्त केले अधिपती कारावासी ; पुत्र सहदेव जरासंधाचा, नूतन अधिपती मगधेचा!
नव्हते उद्दिष्ट बनणे राजा; पण प्रजा आणि राजकीय सुरक्षा!
मारले शिशुपालाला; राग अनावर होता, इंद्रप्रस्थाला!
हस्तिनापुरात द्युत; युद्धात कृष्ण गुंतलेला!
न थांबवू शकला; द्रौपदी वस्रहरणा!
प्रसंगी द्युत परत झाला; अनभिज्ञ तो त्याला!
पासा नशिबाचा उलटा पडला; वनवास नशिबी पांडवा आला!
न थांबवू शकला; पाशवी क्रौर्याला!
संपली तेरा वर्षे; पण कौरव विचार नाही बदलला!
देणे नको पांडवांना; सुईच्या अग्रटोकावर मावणाऱ्या जमिनीला!
शांतीचा पुरस्कर्ता; नियोजक समाजकंटकांचा!
न थांबवू शकला; मात्र युध्दाला!
सखा, सोबती, सारथी; तो अर्जुनाचा!
उपदेश केला त्याला; युध्दाला उभा केला!
गीतोपदेश काही नसे; फक्त कर्तव्याची जाणीव प्रेरणा!
उन्नत उद्दात्त विचार न्हवेत; संदेश व्यावहारिकतेचा!
गळपटलेल्या आत्म्याला; धग देणारी ऊर्जा!
बेरकी दूरदृष्टी जरी होती; भविष्यवेत्ता तरी न्हवता!
अन्यथा पांडवपुत्र वध; अश्वथ्थामा न करता!
शापाने गांधारीच्या; न झाला नायनाट यादवकुळाचा!
जवाबदार कृष्णच; त्या कृत्याला!
पुढे काय होईल; न्हवते अनुमान त्याला!
यादव सैन्य लढेल दोन्ही बाजूने; अनुमती दिली जेंव्हा!
ठिणगी यादवी वैमनस्याची पडली; निर्णय चुकला जेंव्हा!
अंत यादवकुळाचा; एकमेकांना मारण्यात झाला!
अवस्थेत विमनस्क; अरण्यात कृष्ण गेला!
बाणाने पारध्याच्या; अंत जीवनाचा केला!

अमोल मुकुंद पाटखेडकर
२८-मार्च-२०१८

आक्रोश

जे असून डोळे आंधळे; मेले पाहिजेत ते नेते!
होता तळपत सूर्य माथ्यावर; देशद्रोही जेंव्हा पळाले!
वरदहस्त ज्यांचा त्यांच्यावर; मोठा आहेर केला त्यांना!
खिदळले मनमोकळेपणाने नंतर; रोग समाज विस्मृतीचा फावला!

गिळणे फुकटाचे सवय ज्याला, त्या निष्क्रिय माजलेल्या कुत्र्याला; आणा ताळ्यावर, घाला सोटे!
कोण नोकर नि कोण मालक; त्याला उमजूदे!
कशाला रडावे त्या घुशीवर; जिने घर केले भुसभुशीत!
अंकुशाने घाव घाला; हत्तीला त्या उन्मत्त!

नको त्या विषारी सापाला; दुधाचे आंदण!
चावणे आणि फुत्कारणे; हाच स्वभावधर्म!
न्हवता तो कधीच तुमचा; न राहणार!
लांगुलचालन कशास मग ते; सत्य हे त्रिवार!

अकलेचा गोटा, बरळला बभ्रा सावरकराला!
निर्लज्याला ओढा; पाठवा काळ्यापाण्याला, कोलूला जुंपा!
नका दाखवू दयामाया गद्दारांना; खाल्ला ज्यांनी पैसा देशाचा!
शोधा त्यांच्या अणुरेणूंना; पडतील त्या कडावर हाणामारा, पर्वा करू नका!

हुरळून जाऊ नका; खुर्चीवर बसलेल्या बुडांच्या साखर वचनांना!
मिळमिळीत राहू नका; 'बाप दाखव नाही तर श्राद्ध कर म्हणा'!
निवडणुकीवर सर्व लक्ष्य; बरळतात फक्त खोट्या बाता!
आखीव-रेखीव सत्य एकच; कुणीच नसतो राजकारणात कुणाचा!

लोकसभा राज्यसभा ठप्प आहे; रस्ता अधोगतीचा!
अवमानच तर हा आहे; तुमच्या मातृभूमीचा!
उसासे तिच्या हुंदक्यांचे; ऐकू येतात अस्खलित!
आपण राहावे प्रामाणिक; मार्ग प्रगतीचा हा एकच अधोरेखित!


अमोल पाटखेडकर
२६-मार्च-२०१८

 

'राम' कुठे आहे?

जिथे ओढ पुत्रांस माता-पित्याची आहे; तिथे 'राम' आहे

जिथे सत्य वचनांची किंमत प्राणांहून अधिक आहे; तिथे 'राम' आहे

जिथे बंधुप्रेमात 'सावत्रपणा' नाही; तिथे 'राम' आहे

 
जिथे जीवश्च कंठश्च 'सख्य' आहे; तिथे 'राम' आहे

ठेवलेल्या 'रखेल्या' कैक असतील चरित्रहिनांच्या!!!

जिथे एकनिष्ठ एकपत्नी 'प्रेम' आहे; तिथे 'राम' आहे

 जिथे दुःखावेगातही देह देव्हारी शांत 'समई' लावली आहे; तिथे 'राम' आहे

 जिथे रोम-रोमांत 'चैतन्य' आहे; तिथे 'राम' आहे

जिथे मनांतल्या आसुरी आनंदाला 'प्रवेश' नाही; तिथे 'राम' आहे

 जिथे शुध्द आहे आचरण; तिथे वंदनीय चरण 'राम' आहे

 जिथे पराक्रमी तेजाची 'परिसीमा' आहे; तिथे 'राम' आहे

जिथे अपेक्षारहित 'परोपकार' आहे; तिथे 'राम' आहे

जिथे निष्पाप, निष्कपट निरागसता आहे; तिथे 'राम' आहे

 

जिथे 'कर्तव्य' संपन्नता आहे;तिथे 'राम' आहे

जिथे मर्यादशील 'पुरुषोत्तमांची' अमर्याद श्रृंखला आहे; तिथे 'राम' आहे

जिथे जनता जनार्दनाचं 'सरकार' आहे; तिथे 'राम' आहे

जिथे तत्त्वनिष्ठांचं अमर अधिष्ठान आहे; तिथे 'राम' आहे

 जगविणारा 'राम' आहे

घडविणारा 'राम' आहे

अंतःकरणाचा प्राण 'राम' आहे

आत्मस्वरुप 'राम' आहे

आत्मानंद 'राम' आहे

 

मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.

२५ मार्च २०१८.

श्रीरामनवमी.

विल्हेवाट

षंढ पणा नडला; वेळेवारी अभ्यास नाही केला!
जात होतो शाळेत; फक्त टवाळक्या व उडाणटप्पूपणा करायला!
कृपा देवाचीच! होत होतो पास वार्षिक परीक्षेत कसाबसा!
दातांच्या कण्या केल्या आई-बाबांनी; सांगून सांगून अभ्यासाचे महत्व मला!
भविष्याची माझ्या; चिंता होती बहुतेक त्यांना!
धुंदीत मी माझ्याच होतो; 'अर्ध्या हळकुंडात पिवळा'!
वर्षे सरली! मिळाला प्रवेश अभियांत्रिकी महाविद्यालयात प्रबंधक सहाय्यतेने!
पैसे भरपूर बाबांना मोजावे लागले!
मित्र, मैत्रिणी, खेळ; रुची ह्यातच सारी!
गणिती प्रमेये वृथा व्यर्थ वाटली!
सवंगडी सर्व लागले कामावर!
बॅच मागून आलेली; निघून पुढे गेली!
गुरफटून मात्र मी पडलो; ATKT वर ATKT च्या चक्रात!
वैतागलो! सोडले कॉलेज!
भांबावलो! बावचळलो! डिग्री नाही आणि नोकरीही नाही!
धावून आले वडील मदतीस!
करायला छोटा Business केले प्रवृत्त; भांडवल उभे करून!
करून दिले लग्न; ताळ्यावर ह्याला बायकोच आणेल म्हणून!
कसले काय अन कसले काय!
बुडाला Business! दिवाळे निघाले!
नाते-संबंध बायकोशीही संपले!
म्हातारे आई-वडील मला सांभाळणार कि मी त्यांना?
स्वतः साठी स्वतःच खड्डा खणला!
षंढ पणा नडला; वेळेवारी अभ्यास नाही केला!

अमोल पाटखेडकर

२५-मार्च-२०१८

फाटकं नशीब

सटवीने लिहिले माझ्या ललाटी नशीब अवदसेचे!
राखरांगोळी, पालापाचोळा हेच काहीसेचे!
राखच हाती आली; रांगोळ्या पण विस्कटलेल्या!
ललाट रेषा फार; पण फक्त अंधूक धूसरलेल्या!

भंगलेली स्वप्ने, जळलेली नातीगोती; दुख्खी, खिन्न, विषण्ण मन!
उदास, भकास, सुतकी पायवाट; पायपीटही खिन्न!
वीटण्यालाही वीट येईल इतका आला नशिबी; वर्ष्यानुवर्षे फक्त कर्कश्य परामर्ष!
ओढाताण, ताटातूट; हाच जीवनमृत्यूमधील संघर्ष!

एकटलेल्या पडीक जमिनीवर; कसे उगवेल झाड!
व्यर्थ हा अपेक्षाभंगाचा जन्म-मृत्यूचा खेळ; होऊ दे मेळ मृत्यूला धाड!
गिळू दे कावळ्यांना ह्या छिन्नभिन्न देहाचे लचके; पण शिवणे कावळा पिंडाला नको!
राहू दे त्रिशंकू बनून; पण पुन्हा जन्म-मृत्यू मात्र नको!

अमोल पाटखेडकर

२५-मार्च-२०१८