निरोप

देहावर ओढून पाणी गणपती गेला गावा

पाण्यावर तरंगतो आता आसव अबोध पावा

भास की आभास तू अंतर्मनीचा देव देवा

काळावर खुणाविसी चिरंतनाचा ठेवा

चरणतम रागदारीला असतोच भैरवीचा सूर हळवा

 निरोप उदास तरीही चेहरा हसराच हवा

 कारण पुन्हा नव्याने नवनवोन्मेषाचा ध्यास जीवा

   मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.