महाराजाधिराज योगीराज सत् चित् आनंद श्री गजानन स्वामीं
चिरंतन निरंतर संजीवन प्रेरणा श्री गजानन नामीं
अध्याय एकेक जीवनींचा जणू अर्थबोधाची कहाणीं
पारायणें घडावे स्मरण आज अवघ्या ऋषीपंचमीं दिनीं
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
१ सप्टेंबर २०२२
श्री गजानन महाराज संजीवन समाधी दिवस
ऋषीपंचमी. जय गजानन श्री गजानन
मनाचा निरागस निर्मळ गाभारा
तुझ्यासाठी
अस्तित्वाचा रोज नवा श्रीगणेशा
तुझ्यासाठी
मंगलाचरण मंगलपूजन मंगलारती
भावभक्तिचे गंधमादन
तुझ्यासाठी
श्रीगणेशाचे मनन चिंतन
मन्मनींचा सचेतन स्पर्श आनंदघन
उषःकाली सोनेरी मनवाट
तुझ्यासाठी
शेंदूर लाल बुक्का गुलाल
सात्विकतेचा गंध खुशाल
रांगत येई ठाव घेई
मन ओढाळ वाट तुझी
माझ्यासाठी
तुझ्यासाठी माझ्यासाठी
तुझ्यासाठी माझ्यासाठी
बाप्पा माझा सर्वांसाठी
बाप्पा माझा सर्वांसाठी
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
३१/८/२०२२
श्री गणेश चतुर्थी
गण गण गणांत बोते मंत्र जप करु
गुरुपुष्यामृत योगसिध्दीचा लाभ घेऊ
गुरुज्ञान भक्तिशक्तीला जीवनीं विस्तारु
दुर्धर भवसागर पार करण्याचे बळ येथूनी घेऊ
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
२५/८/२०२२
शुभ गुरुवार. गुरुपुष्यामृत सिध्दीयोग.
तुझी नि माझी जोडी नंबर एक अशी असावी
उडत्या झेपेला निवांत विसाव्याची ऊब असावी
संध्यासमयी दोघांनाही घराच्या ओढीने साद द्यावी
चांदणस्पर्शाआधी कातरवेळेलाही सोबत तुझी मिळावी
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
२४/८/२०२२
सरी श्रावण
सर श्रावण
नदी श्रावण
झरा श्रावण
धुके श्रावण
ऊन पाऊस खेळ श्रावण
सखा श्रावण
शिवमय श्रावण
अंतर्नादी श्रावण
तन श्रावण
मन श्रावण
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
२२/८/२०२२
हरित पर्णी शुभ्रा मोहरत
पाकळी पाकळी 'अनंत' फुलत
स्वमग्नभाव प्रसन्न चित्त
क्षणभंगूर आयुष्यी आनंदे हासत
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
२२/८/२०२२
गोखले ,कागभट ,लूले ,मुरकुटे यांनी सुरु केलेल्या शाळेत बाबा जवळपास सुरवातिपासूनच शिक्षक होते.
खरेतर तो " छड़ी लागे छम छम " चा जमाना होता .
पण बाबांनी कधी छड़ी हातात घेतली नाही.
कधी विद्यार्थ्यांना मारल नाही.
स्पर्श देखील केला नाही .
सोवळ्याच्या कल्पनेत ते बसत नव्हते त्यांच्या .
साधे रागवले नाहीत की ओरडले नाहीत.
घोक्या पिढ्या taadhya वर विश्वास नसलेला शिक्षक.
जीवाच्या आकांताने शिकवणारा मास्तर.
विद्यार्थ्यांचा सर्वांगीण विकासासाठी धडपडणारा गुरु.
दिवसभर बोलून बोलून घशातून रक्त येत असे. पण कधी फारशी पर्वा केली नाही त्यांनी.
कधी गाइड किंवा की वापरण्याचा सल्ला दिला नाही.
कधी शिकवण्या केल्या नाही.
बाबा जन्मभर शिकवतच राहिले.
शाळा आणि विद्यार्थी अजूनही त्यांची आठवण काढतात.
आवर्जून कृतद्न्यतेने.
मीही
विश्राम मोहरीर
पल पल बीत रहा मंजिल की ओर
न जानें किस पार उसे जाना़ है
आरंभ से युगों के अंत तक या फिर उससे भी आगे़
सोच ले समझ ले जाऩ ले राही
जी़ ले जी़ ले अपनीं जिंदगी
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
१९/८/२०२२
सावळे रुप सावळा श्रीहरी
सप्तस्वरांची घुमें बासरी
भक्तीभाव मन्मनीं ठाव अंतरी
कर्म धर्म संयोगाची दुनिया तव न्यारी
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
१८/८/२०२२
श्रीकृष्ण जन्माष्टमी.
सत् चित् आनंद घन प्रसन्न श्री मूर्ती
जीवन अवघे सत्यम् शिवाची प्रचिती
मंत्रघोष जयघोष त्रिकाळ नाम स्फूर्ती
श्री गजानन भक्तीधारा त्रिखंडी गर्जे कीर्ती
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
१८/८/२०२२
कहीं भी जाऊँ इस जहान
दिल से दिल तक हिन्दुस्तान
मेरा देश दिलेरी की दास्तान
तू ही फ़क्र तू ही जान
वक्त कितना भी ले कडा़ इम्प्तिहान
जिगरवाला वीर तेरा हर सिपाही महान
प्राचीनता श्रेष्ठ, भूषण ज्ञान विज्ञान
संस्कृती का अभिमान
अनेकता में एकता का सम्मान
सरलता ही पुंजी इसकी, हरे भरे खे़त ख़लिहान
नारा अमर रहे 'लाल' का 'जय जवा़न जय किसा़न'
सफलता की हरियाली, नई ऊर्जा की किरण
नई उम्मीद से झूमे हर नए संकल्प की उडा़न
तीन रंगों की गुब्बारों से चमकेगा ये नीला आसमान
गण गण में गुँज उठे जनगणमन राष्ट्रगान
प्रगती के विजय पथ पर दमकती रहे इसकी शान
कहीं भी जाऊँ इस जहान
दिल से दिल तक हिन्दुस्तान
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
सबकुछ चाहिए मुझे
धूप भी छांव भी
बादल भी बरसात भी
समंदर की तैरती लहरें भी
सुरज का उजाला भी
मन के आसमान में
उंची उडान भरनेवाला पंछी भी
सबकुछ चाहिए मुझे
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
१४/८/२०२२
"Through miles may lie between us
we are never far apart, for friendship doesn't count miles
its measured by the heart."
आज अॉगस्ट महिन्यातील पहिला रविवार. सगळीकडे 'Friendship Day' म्हणून साजरा केला जातो. मैत्रीणी कितीही दूर गेल्या असल्या तरी मनाच्या तळाशी त्यांचे विशिष्ट स्थान असते, ज्याला मरण नाही. आज मलाही माझ्या शाळा, कॉलेजातील मैत्रिणींची तीव्र आठवण येत आहे. खरी मैत्री ही जात, पात, वंशभेद, वर्णभेद, गरीब, श्रीमंत या सीमारेषांच्या पलीकडे असते आणि ती तशीच असावयास हवी. मित्र-मैत्रिणींचा एकमेकांविषयीचा जिव्हाळा अनोखा असतो.
प्राथमिक शाळेत असतांना माझी 'ज्योती कोहर' नावाची मैत्रीण होती. आम्ही रोज एकत्र शाळेत जात असू. मला अनेक मैत्रीणी होत्या. माध्यमिक शाळेत असतांना 'ज्योती चांदेकर' नावाची मैत्रीण होती. ती व मी; रस्त्यात कविता(पाठ्यपुस्तकातल्या) म्हणत-म्हणत शाळेत जात असू. मधल्या सुट्टीत विविध खेळ खेळत असू. ५ वी ते ७ वी चे माझे शिक्षण अकोल्यातील 'महाराष्ट्र कन्या शाळा' येथे झाले. ८ वी ते १० वी पर्यन्तचे शिक्षण 'Government Girls High School' मधे झाले. आता त्या शाळेचे नाव बदलून 'सावित्रीबाई फुले कन्या शाळा' असे ठेवले आहे. या शाळेत तर माझ्या मैत्रीणी म्हणजे - मराठी, पंजाबी, गुजराती, तेलुगु आणि मुस्लीम देखील होत्या. जणू श्रावणात दिसणाऱ्या इंद्रधनुषी रंगांसारख्याच!
आरती कुळकर्णी, कविता गढिया, जिग्ना चौधरी, स्वप्नाली पाटील, राजश्री सिंह, आणि चाहत खान. मीनाक्षी नावाची तेलुगु मैत्रीणही होती. आमची शाळा स्कूल Captain या पदासाठी मतदान ठेवीत असे. मुख्याध्यापकांच्या महत्त्वाच्या सूचना सर्व वर्गांपर्यन्त पोहोचविणे व विद्यार्थ्यांना वाचून दाखविणे, शाळेतल्या विविध उपक्रमांविषयी माहिती देणे, 'जन गण मन' हे राष्ट्रगीत व 'भारत माझा देश आहे,' ही प्रतिज्ञा खड्या आवाजात माईक समोर म्हणणे, शाळेच्या स्नेहसंमेलनाची आखणी करण्यात सर्व टीचर्सना मदत करणे, इ. इ. ........ अनेक कामे शाळेच्या classes व्यतिरिक्त School Captain ला करावी लागत. आमच्या शाळेने 'चाहत खान' ची School Captain म्हणून बिनविरोध निवड केली. 'चाहत' माझी खास मैत्रिण! दाट - कुरळ्या केसांची, अत्यंत गोरीपान, आरस्पानी सौंदर्याची खाणच जणू! उप-कप्तान होती - प्रतिक्षा तंवर.
मी व चाहत एकमेकींच्या हातात हात घालूनच शाळेत फिरत असू. आम्हा दोघींनाही शाळेची वेळ केंव्हा होते व दिवसभराच्या गप्पा केव्हा करायला मिळतात; याची आतुरतेने वाट असे. अगदी छोट्या-छोट्या गोष्टीही एकमेकींजवळ share करीत असू. दहावीतल्या मुलींना, नववीतल्या मुलींकडून send off द्यायची पध्दत शाळेत असते. आम्ही नववीच्या मुलींनी छान send off चा कार्यक्रम आखला होता. 'चाहत' कर्णधार असल्यामुळे तिनेच सर्व ठरविले होते. तिच्या अम्मीने केलेला 'शिरखुर्मा' तिने सर्व विद्यार्थ्यांसाठी आणला होता. विविध प्रकारचा सुका मेवा घालून केलेला 'शिरखुर्मा' सर्वांना खूप आवडला आणि 'चाहत' मुळे दहावीतल्या मुलींना छान send off मिळाला. मुख्याध्यापक 'करंदीकर' सर व इतर टीचर्सनी आम्हा सर्वांचे खूप कौतुक केले.
' चाहत' ने शाळेत हट्टाने संस्कृत विषय घेतला होता. अमराठी विद्यार्थ्यांना हिंदी विषय घेण्याची मुभा होती तरीही! 'चाहत' ला अनेक संस्कृत श्लोक अर्थांसहित पाठ होते. शाळेत होणाऱ्या गणेशोत्सवात तिचा उत्साही सहभाग असावयाचा. रांगोळ्याही छान काढत होती. अस्खलित मराठी बोलत होती.
मी नवव्या वर्गात असतांना शाळेने 'गांधी जयंती' निमित्त 'स्वच्छता स्पर्धा' आयोजित केली होती. जो वर्ग स्वच्छता आणि सजावटीच्या बाबतीत परिपूर्ण असेल; त्या वर्गाला प्रथम क्रमांकाचे बक्षिस मिळणार होते. आम्ही सर्वजणी चाहतसहित जोमाने तयारीस लागलो. आपलाच पहिला नंबर यावा या ईर्ष्येने!
Class Room मोठ्ठी होती. वेगवेगळ्या रंगीबेरंगी फुलांनी आणि फुग्यांनी वर्ग सजविला. भिंतीवर मध्यभागी महात्मा गांधींचे स्वहस्ते काढलेले चित्र लावले. त्याखाली 'वैष्णव जन तो तेणे कहिए जे'..... या ओळी लिहिल्या. गांधीजींचे विचार विविध ठिकाणी वर्गात लावले. सर्व विद्यार्थीनींच्या नावाचा चार्ट लावला.
"The Greatness of this man lies in his simplicity. Let us try and discover 'Gandhi' in ourselves." - या ओळींसहित गांधींची काठी व चष्मा असलेली रांगोळी काढली. या ओळी, काठी व चष्मा त्याकाळी 'दूरदर्शन' वर फारच Famous होते. वारंवार दाखवत होते. प्रवेशद्वारावर गणेशाचे सुंदर चित्र लावले. मुख्याध्यापकांनी सर्व वर्ग पाहिले, सजावट पाहिली. अर्थातच आमच्या ९(फ) या वर्गाचा प्रथम क्रमांक आला. चाहतने मला मिठीच मारली. आमच्या सर्व जणींच्या डोळ्यांत आनंदाश्रु तरळले.
आम्ही सर्वांनी मुख्याध्यापकांना वंदन केले. 'तुम्ही सगळ्यांनी सजावट छान केली; त्याप्रमाणेच गांधीजींचे छान विचार प्रत्यक्ष आयुष्यातही अंगिकारा' - असा उपदेश मुख्याध्यापकांनी केला. या घटनेविषयी आज लिहिताना मला दाटून आले.
पुढे कॉलेजात गेल्यावर Faculty बदलली तसे मार्गही बदलले. वेगळ्या मैत्रिणी, वेगळे विषय, वेगळी आव्हाने! कॉलेजमध्ये सपना पाटील, स्नेहल मनभेकर, मोनाली काळे या माझ्या मैत्रिणी होत्या. सर्वजणी मनमिळाऊ आणि अभ्यासात हुशार होत्या. 'सपना पाटील' चा वाढदिवस १ जानेवारीला असायचा. तो मोठ्या थाटात साजरा व्हायचा. आम्ही सर्वजणी मिळून; तिचे घर लांबही होते तरी जायचो. खूप मजा यायची. 'स्नेहल मनभेकर' एकत्र कुटुंबात राहत होती. ती, तिचे आई-वडील, काका-काकू, बिन लग्नाची आत्या, मामेभाऊ, अशा सगळ्यांसोबत राहायची. घर तिच्या काकांचे होते पण घराला नाव हिचे होते - 'स्नेहल.'
पुढे नोकरीच्या काळातही अनेक मैत्रिणी आल्या व गेल्या. माझी तर विद्यार्थ्यांशीही खूप चांगली मैत्री आहे. वेळ मिळाला तर विद्यार्थी माझ्याजवळ सर्वकाही share करतात. आत्ताच्या काळात Technology Developed असल्यामुळे whatsapp, facebook द्वारे अनेकांची मैत्री कायम राहते. आज असे वाटते, ते दिवस फिरुन परत यावेत आणि सर्वांचे आपण फोटो काढावेत, सर्वांना घरी बोलवावे.
आज माझ्या मैत्रिणी कुठे असतील? माहीत नाही; पण मनाच्या खोल अशा कोपऱ्यात त्या नेहमीसाठीच विसावल्या आहेत. मन लेखणीच्या रुपातून त्यांना साद घालीत आहे. आठवणी पिंगा घालीत आहेत.
"कालचक्र कितना भी आगे जाये
तेरी चाहत दिलसे कभी भी न होगी कम ऐ दोस्त! जब तक है जान, जब तक है जान, ओ.... चाहत खान, ओ... चाहत खान."
वरील सर्व वर्णन शाळाकॉलेजातल्या सख्यांचे होते. अनेक वर्षांपूर्वीच्या त्या सख्या. सध्या मात्र मला एक सख्खी सखी आहेः- माझी आई; जी सतत माझ्यासोबत असते. वेगवेगळ्या वैविध्यपूर्ण विषयांवर आमच्या चर्चा आणि गप्पागोष्टी होतात. आयुष्याच्या विशिष्ट वळणावर मुलगी आईची मैत्रिण व्हावयास हवी; पण आई-मुलीतील मैत्रीचे नाते दुर्मिळ असू शकते. आम्हा दोघींचे तसे नाही. अशी कोणतीही गोष्ट नसेल; जी आम्ही एकमेकींजवळ सांगितली नसेल! आमची मैत्री अशीच राहो कायम!!.....
प्राणीसुध्दा आपले चांगले मित्र असतात. आमच्याकडे बाबांनी एक कुत्र्याचे पिल्लू आणले होते. आम्ही शाळकरी होतो तेव्हा! त्याच्या सर्वांगावर ठिपके होते म्हणून त्याचे नाव 'स्पॉटी' ठेवले होते. आमची घरी येण्याची वेळ त्याला माहीत होती. बरोब्बर त्यावेळी तो अंगणात येऊन उभा राहायचा! आमच्या पावलांना गुदगुल्या करायचा. कुत्रा फारच लोभस होता. अचानक आजार होऊन तो मरण पावला. पुढे कित्येक दिवस आमच्या मनाला दुःखद हुरहूर लावून गेला. आमचे चेहरे सुतकी झाले, त्यावेळी!
आपण वापरत असलेल्या वस्तूही आपल्या सख्या असतात. शाळाकॉलेजात जातांना चालवलेली सायकल आपली जीवाभावाची असते. निर्जीव असली तरी! या सख्यांची यादी मोठी होत जाते. पेन, पेन्सिल, वह्या, पुस्तके सर्व आपले सखे असतात. स्वयंपाकघरात लागणाऱ्या वस्तू, आपले घरः- जगात कुठेही फिरुन आलो तरी घराची ओढ काही औरच!
मैत्रीचे नाते हे फार व्यापक असते. वैश्विक मैत्रीचे नाते तर संत ज्ञानेश्वरांनी जोपासले! विश्वालाच आपले 'घर' मानले! 'भूता परस्परे जडो मैत्र जीवांचे' असे 'पसायदान' मागितले; स्वतःसाठी नाही तर संपूर्ण विश्वाच्या कल्याणासाठी!
वृंदावनातील 'तुळस' जीवाभावाची सखी वाटते. छान फुललेली तुळस मन प्रसन्न करते. 'वृक्षवल्ली आम्हा सोयरे वनचरें, पक्षिणी सुस्वरें आळविती'- असे म्हणणारे संत तुकाराम; निसर्ग आपला मित्र आहे व राहील असे सुचवून जातात.
सर्वोच्च जिव्हाळ्याची भावना ही मैत्रीची असते!
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.
८/८/२०२२
श्रावण मासातील पुत्रदा एकादशी म्हंटले की ती. बाबांची आठवण येणे अपरिहार्य आहे. पुत्रदा एकादशीचा जन्म असला तरी दुसऱ्या दिवशी बाबा वाढदिवस साजरा करीत. नागपूरला त्यावेळी जे कोणी उपस्थित असतील व मुद्दाम त्यानिमित्ताने आलेही असतील त्या सर्वांसोबत अत्यंत मनःपूर्वक हा वाढदिवसाचा समारंभ होत असे. सर्वांना भेटीगाठीची ती एक पर्वणीच असे. प्रमोद, मी, विश्राम, अरुण, राजू प्रत्येकजण आपापल्या 'करीयर' मध्ये मग्न असल्यामुळे व परगावी असल्यामुळे आम्हा सर्वांना त्याप्रसंगी आवर्जून बोलावले जायचे व आम्हीही सर्वजण तो समारंभ साधण्याचा प्रयत्न करीत असू.
जसजसे आपले वय वाढत जाते व आपणही आपापल्या आयुष्याला तोंड देताना जे काही शिकत असतो त्यातून आपल्याला आपल्या आईवडिलांची, नातेवाईकांची एक समृध्द करणारी ओळख मिळत गेलेली असते. ती. आई व बाबांनी आम्हा सर्वांना आयुष्यात खूप समृध्दतेचा, सुसंस्कृततेचा, विचारांच्या परिपक्वतेचा व एकंदरीतच जीवनाला निरलसपणे, निर्भीडपणे सामोरे जाण्याचा जो सर्वांगीण अनुभव दिला आहे त्याला तोड नाही.
अनेक गुण वारसाहक्काने मिळत असतात. आईबाबांमध्ये जीवनाला शिस्त कशी लावायची याचे उदाहरणाद्वारे दाखविण्याचे जे कसब आणि कौशल्य असते ते भरपूर प्रमाणात होते.
'अभ्यासोनि प्रकट व्हावे' हे संस्कार तर त्यांनी दिलेच ; पण 'कर्मण्ये वाधिकारस्ते मा फलेषु कदाचन' याचाही संस्कार आपोआपच मिळाला.
निःसंग होऊन बाबा जीवनाला सामोरे गेले. आपण थोडे जरी त्यांच्यापासून शिकू शकलो तरी फार झाले.
8 august ला ही पुत्रदा एकादशी आलेली आहे. बाबांच्या स्मरणाने व्याकुळ होऊन हे चार शब्द लिहिले आहेत. अनेकांना प्रेरणा देणारे, अनेकांच्या जीवनाला हातभार लावणारे 'बाबा' तुम्हाला विनम्र अभिवादन व श्रदांजली. 🙏🌹
संगीता पाटखेडकर
८/८/२०२२
तो स्वयं प्रकाशकोशी सखा सजीवांचा
मित्र अवघ्या जीवन सारथ्याचा
दिवाकर शुभंकर ऊर्जाप्राणाचा
दिसणारा देव सूर्य नित्य कर्माचा
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
७/८/२०२२
नावीन्याच्या शोधात
जुन्यातच गुरफटतो माणूस
नव्या मनसुब्यांच्या राज्यात
वास्तवातच अडकतो माणूस
मोकळे मोकळे श्वास निसर्गाचे
गुंत्यातच त्याच्या त्याच्या गुंततो माणूस
विवंचना घेते जन्म हवा तसा नवा नवा
जगतांनाच कितीदातरी मरतो माणूस
सावरलो म्हणत उभा राहतो कसाबसा
पुन्हा ठेच लागून कितीदातरी पडतो माणूस
जित्याची खोड इथे मात्र जगल्याशिवाय जात नाही
सुखदुःखांशिवाय असा किती उरतो माणूस
ऋणानुबंधी पसारा जीवास लावून जगतो माणूस
सोडून सारे बंध रेशमी एकटाच कसा जातो माणूस
माणूस तरीही माणूसच शेवटी अवघा जीवन मित्र
राखेतूनही फिनिक्स भरारी, जगण्याचे आभाळ माणूस
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
६/८/२०२२
काय पडतं?
काय साचतं?
काय साठतं?
काय खोलवर जातं?
काय नकळत वाहून जातं?
पावसा!! तुला ठाऊक तरी असतं?
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
५/८/२०२२
हातांनी चांगले कर्म घडू दे
पायांना चांगल्या वाटा मिळू दे
बुध्दीत विवेकी ज्ञानराशि पडू दे
डोळ्यांना तुझी रुपे साठवू दे
कानांत नादब्रह्म घुमू दे
कमलासमान कोमलता आयुषी दे
हे कमलाक्षी, समृध्दीची देवी तू
अस्तित्वांस ही सारी समृध्दी दे
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.
५/८/२०२२
वल्ला जवाब तुम्हारा नहीं
किसी भी मौसम में सुनूँ
तो बहार है
तेरी गायकी का जुनून
सारे जहाँ पे सवार है
नजा़कत भी है
शरारत भी है
बचपना भी है
सागर जैसी गहराई है
रात में गूँजती तनहाई भी है
जादूभरी मदहोशी भी है
दिल की धडकनों में ठहरती जैसे
आवाज मस्तानी तेरी
अलग हरकतें तेरी
दुनिया के दिलों का कत़रा कत़रा
छूती हो जैसे
हर लम्हा़ नई पेशकश लगती हो जैसे
सूरमयी साज़ में सजी़
सुंदर गायकी तेरी किशोरदा!!!!
सात सूरों को अमर बनाती हो जैसे
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.
४/८/२०२२
महान गायक किशोर कुमार यांच्या जयंतीनिमित्त.
उधळण सौख्याची
मोजदाद कशाला?
काटे आयुष्यातले
फुलांना दोष कशाला?
स्वप्नें नवतारुण्यातली
वास्तवाचे भान कशाला?
सहवासातले प्रेम अतोनात
विरहाचे डंख कशाला?
रवितेजाची पहाट दूर दूर
मावळतीचे विचार कशाला?
साथसंगती नात्यांचे ऋणानुबंध
साथ आणि संगतीत दुरावा कशाला?
ऋतू बहराचा श्रावण रंग निसर्गी सुंदर
रसिका! मनीं कुरुपता, रंगाचा बेरंग कशाला?
हसावे मनभरुन बिनधास्त आयुष्यी
मध्येच अवघे रडगाणे कशाला?
खेळ तुझा नि माझा चौकटीतला सर्वव्यापी
सर्वव्यापी ईश्वरास नशिबाची तुझ्या दूषणें कशाला?
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
३/८/२०२२
कोई तो यहाँ से गुजरे
प्रेम का पथ बरसाये
कोई तो यहाँ से गुजरे
इंतजार में तरसाये
कोई तो यहाँ से गुजरे
जो दिल से याद आये
कोई तो यहाँ से गुजरे
सावन का रंग चढाये
कोई तो यहाँ से गुजरे
झूम के झुलों के गीत गाये
कोई तो यहाँ से गुजरे
सावन की कहानी कहलाए
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
३/८/२०२२
प्रीत फुलापानांसवे मिरवित श्रावण आला
हिरवाईस नाचवित खेळवित श्रावण आला
तनामनांतल्या हिंदोळ्यास झुलवित श्रावण आला
सखींसाठी सखा, नटराजाचा देखणा श्रावण आला
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
२/८/२०२२
