शुभेच्छा २०१७

  जुन्या वर्षाचा दूर करु फाफट पसारा

स्वागत करु वर्ष आले दोन हजार सतरा

 मन कप्प्यांची द्वारे आज खुली करा

नुसतीच घराची नाही तर मनाचीही साफसफाई करा दूर गेलेल्या नात्यांना जवळ आणण्याचा प्रयत्न करा

 कुणालाही न दुखवण्याचा संकल्प करा

३१ डिसेंबरच्या रात्री जरा वेगळ्या दंगलीचा विचार करा

     दंगल...दंगल...दंगल...

 करु मनांत दंगल महान विचारांची

   दंगल..दंगल...दंगल...

 करु मनांत दंगल कणखर खंबीरतेची

  दंगल...दंगल...दंगल...

 करु मनांत दंगल जिज्ञासू ज्ञानाची

  दंगल...दंगल...दंगल...

 करु मनांत दंगल नवनवीन सद्गुणांची

  दंगल...दंगल...दंगल...

 करु मनांत दंगल मंगल गोष्टींची

  दंगल...दंगल...दंगल...

 करु मनांत दंगल संकल्पपूर्तीच्या स्वप्नांची

  दंगल...दंगल...दंगल...

 करु मनांत दंगल तुमच्या आमच्या गोड नात्याची

  दंगल...दंगल...दंगल...

 करु मनांत दंगल आठवणींच्या गुंफणीची

      धांगडधिंगा नुसता

     धम्माल मस्ती नुसती

   वाईट दंगलींना या दूर दूर सारा

पसरु द्या आसमंतात सर्वदूर सकारात्मकतेचा वारा

 जिद्द, ज्ञान, समृध्दीचा न होवो कधीच कोंडमारा सत्य संकल्प आणि सिध्दीसाठी सर्व झटू या जरा

जोडुनि मनामनांना माणुसकीच्या भिंती उभारा आयुष्यात अज्ञानी काजळीला नसो थारा

  अंतरीच्या माझ्या या भावभावना

   सदिच्छा बनून पसरो दिगंतरा

सुख, समृध्दी, आरोग्य, आनंदाचा घडा सर्वांना सापडो खराखुरा

   शुभेच्छारुपी माझी ही श्रध्दासुमनें

     हृदयात आज आपण भरा

     मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.

      ३१ डिसेंबर २०१६.

क्या क्या पाया??.......

 बिती हुई गलिंयों से फिर गुज़रना मुझे मंजूर नहीं l भूतकाल के आइने में झांककर अपने ही चेहरे को फिर से देखना मेरा दस्तूर नहीं ll

     जो हुआ वो बीत गया

   पलों में उन; मैं जी भर जिया l

जो मिला, जैसा मिला, जिंदगी से मिला या और किसीसे मिला l मैनें हमेशा दिल खोलके सबका स्वागत किया ll

    जो गया उसका गिला नहीं l

    जो छूटा उसका शिकवा नहीं ll

 काली कलुटी रातों की कितनी भी हो घनघोर छाया l बाहर तो रहता ही रोज़ सुबह की धूप का उजाला l अन्दर भी बहुत बार बुझे दियों को मैने जलाया ll

    मन की शक्ती को भीतर समेटकर l

  उजालों की राहों पर हमेशा चलकर l

 बीते हुए गीले शिकवों को भूलकर l

बीती हुई छोटी छोटी घडियों से सीख लेकर l

कल के सूरज की रोशनी का अरमान सीने से लगाया l आज का पल, आज की घडी, आज के दिन को अंतिम समझकर जीने का अंदाज पाया ll

खुशनसीब हूँ मैं जिन्होने मुझे जिंदगी को जिन्दादिली से जीना सिखाया l पत्थर को भी ठोकर लगाना सिखाया ll  काँटोंपर भी चलना सिखाया ll हिम्मतवाला बनाकर हिम्मत से काम लेना सिखाया ll

किसी भी परिस्थिती में डंटकर मुकाबला करना सिखाया ll नाकामयाबी में भी कामयाबी की ओर जाना सिखाया ll हर हाल में मुझे उन्होने मुस्कुराना सिखाया ll

   और क्या क्या बताऊँ दोस्तों तुम्हें l

  मेरे माँ बाप से मैनें क्या क्या पाया l

    कुछ खोया नहीं आजतक,

     सबकुछ पाया ll

उन्होने ही तो मेरी जिंदगी को खुशनुमा बनाया l उन्होने ही तो मेरी जिंदगी को खुशनुमा बनाया ll

   मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.

        ३०/१२/२०१६.

जखम

    जखमेला नसतो काळ वेळ

       कधीही येते

    लवकर मात्र जात नाही

   

    काळ तिचा ठरलेला असतो

   भरुन यायला वेळ लागतो

   जखम शरीराची वेदना देणारी,

भळभळणारी, टोचणारी, त्रास देणारी

 भरुन येईपर्यन्त व्रण कायम ठेवणारी

 जखम मनाची; बोचणारी, जिव्हारी लागणारी, घाव घालणारी, शल्य वाटणारी 'जाऊ दे नं'!! म्हणून न जाणारी जख्खं म्हातारी होऊन मनांत जम बसविते ती जखम!!!!!

मनाच्या तळाशी तळ ठोकून बसते ती जखम!!!!!

या जखमेला नसतो लेप आणि मलमांचा थर

जखम मनाची अंगावर आणते शहारं

आठवण येता तिची चित्तं होतं कावरं बावरं

न बोलाविताही ती बोलाविते आपल्याला ये रं ये रं

  ती येताच माजतं चित्तात काहूर

  जखम मनाची मनांत करते दंगल

जखमेवर मीठ चोळलं की ती घडविते अमंगल

 कुठूनही येते, कुणाकडूनही येते; 

    ती असते चंचल

आयुष्य संपेपर्यन्त आयुष्यात जखमांचं असंच येत राहतं वादळ

भरुन काढता काढता तिला जीवाची

   उडत राहते धांदल

जखमाच जखमांच्या करीत राहतात अदलाबदल

तीव्र अतितीव्र होऊनी ती वाढविते मनातला सल येता जखमा मनाला राहावे लागते स्थिर, निश्चल जखमांचे घाव घेराव घालूनि कोमेजून टाकतात; नाजूक मन सुकोमल

आयुष्य आहे तर जखम आहे; किंबहुना

जखमा आहेत मनामनांत जमा

दिल्या असतील आपण इतरांना अशा मनस्वी जखमा; तर... तेंव्हाच्या तेंव्हाच मागून टाकावी क्षमा

जखमांना या औषधं पुरवित पुरवितच आयुष्यात तू चल, पुढे पुढे चल तू,  पुढे पुढे चल, मित्रा, चल, चल, चल, चल!!

  जखमा तर तुला बनवितीलच विकल

मनाला उभारी देऊन तुलाच लढवायची आहे शक्कल

    मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.

        २८/१२/२०१६.

गंधाली

   अगणित झाडे आणि वृक्षवेली

  असंख्य रंगीबेरंगी फुले खुलली

 दवबिंदूंच्या थराने न्हाऊन निघाली

कोवळी कोवळी ऊन किरणे पसरली

 सुगंधी दरवळाची ही सृष्टी गंधाली

 सृष्टी सौंदर्य बघता नयनें सुखावली

  जमती चिमण्या, जमती कावळे

जमती राघू, जमती मैना, जमती बगळे

 पक्ष्यांच्या थव्यांनी आसमंता बहर आली

विविधरंगी आकारांनी, विविधरंगी छटांनी

  आकाशावर पसरली लाली

   निसर्गरमणीय दृश्यांनी.....

     धरणी सुखावली

  प्राजक्त बहरला, आमराई मोहरली

  जाई, जुई, चमेली, शेवंती फुलली

  सुगंधी श्वासात रजनी गंधाळली

  चन्द्र, चांदण्यांनी रात तेजाळली

 दिवस दिव्य आणि रात्र स्वर्गीय वाटली

  निसर्गाची किमया सर्वदूर दाटली

  निसर्गाची विविधता ऋतूंनी जपली

  रात्रींनी प्रभातींना आलिंगनं दिली

 फुलाफुलांवर फुलपाखरे हळूवार बागडली

  घोड्यांच्या घोडदौडीने गतिमान झाली

  हरणांच्या कळपांनी रानें आनंदली

  सर्व प्राणी, पक्ष्यांनी परिपूर्णता आली

  भरलेपणाने भरलेल्या या निसर्गाने

    धरणीला समृध्दी आणली

 निसर्गाने मानवाला सुंदर सृष्टी भेट दिली

  सृष्टिसौंदर्याने नटलेली, बहरलेली

   जणू अप्सराच अवतरली

शान राखण्या माझी शपथ का हो तुम्ही घेतली???...

विनवणी करुन कळकळीची सृष्टी देवता बोलली

    निसर्ग आहे तर मानव आहे

    निसर्ग आहे तर सौंदर्य आहे

अस्तित्वाचे महत्त्व आपुले ती पटवून गेली.

     मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.

          २५/११/२०१६.

झाशीची राणी

     पराक्रमी, अतुल्य शक्ती तू

      युध्दकलानिपुण तू

       झाशीची राणी तू....

       मनकर्णिका तू....

       रणरागिणी तू

     फेकला तटाहूनी घोडा तू

   

      महाराष्ट्राची कन्या तू

      'मेरी झाँसी नहीं दूंगी'

      निडरपणे सांगणारी तू

     निर्भया तू, निडर स्त्री तू

     स्त्री शक्तीची स्फूर्ती तू

     बाळ पाठीशी घेऊनी लढली

     थोर, बलशाली मर्दानी तू

     इंग्रजांशी शूरपणे झुंजणारी तू

    तळपती, लखलखती दामिनी तू

     आमच्या मनाची स्वामिनी तू

     प्रेरणादायी, स्फूर्तिदायी तू

      अबला नसून सबला तू

      कालातीत आदर्श तू

      भारताची शान तू

     स्त्री मनाचा अभिमान तू

     शौर्याचा परिपाठ तू

     वीरगतीने अमर तू

     इतिहासाचं सोनेरी पान तू

     शूरतेचं बनलीस उपमान तू

      झाशीची राणी तू.....

       मनकर्णिका तू.....

       रणरागिणी तू.....

      झाशीची राणी तू....

       रणरागिणी तू......

    मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.

      १९ नोव्हेंबर २०१६.

काळीज

     काळीज असतं सर्वांनाच

     कधी असतं ते कठोर

     कधी असतं ते निष्ठूर

     कधी असतं मायेचं

     कधी असतं फुलांसारखं कोमल

      अलगद, हळुवार स्पर्शाचं

      कधी असतं वेदनांचं

      कधी असतं विवंचनांचं

      कधी असतं प्रतीक शुध्दतेचं

      कुणाचं काळीज असं

      कुणाचं काळीज तसं

     हे ज्याचं त्यानंच ठरवायचं असतं

      कारण....ज्याचं त्यालाच ते

      लखलाभ असतं

     काळीज एकमेकांकडे जात असतं

     त्याचं तिला आणि तिचं त्याला

     येऊन अद्वैतासारखं मिळत असतं

     तेंव्हा मात्र ते ख-याखु-या प्रेमाची

     साक्ष देत असतं, मिसळून जात असतं

       काळीज होतं संतांचं

     दुनियेला मार्ग दाखविण्याचं

     विवेकाची पखरण करण्याचं

     काळीज होतं देशप्रेमींचं

    निःस्वार्थ देशसेवा करण्याचं

     प्राणांची आहुती देण्याचं

  काळीज होतं शिवाजीच्या मावळ्यांचं

    निधड्या छातीचा ढाण्या वाघ

   बाजीप्रभू देशपांडेचं, जीवा महालाचं

   जीवाला जीव देणाऱ्या साथीदारांचं

    महाराज गडावर पोहोचेपर्यन्त

    निष्ठेने खिंड लढविण्याचं

     काळीज होतं हनुमान सेवकाचं

     श्रीरामाच्या अखंड नामजपाचं

    दाखविता त्याने फाडून काळीज

    दिसत होतं रुपडं राम आणि सीतेचं

      काळीज होतं विवेकानंदांचं

    धर्म आणि न्यायनीतीने वागण्याचं

    देशाची संस्कृती आणि अभिमान

     अटकेपार उंचावण्याचं

     बलदंड युवक घडविण्याचं

    आत्मबल वाढविण्याचं

    भरभरुन प्रेरणा देण्याचं

    चारित्र्यसंपन्न राष्ट्र घडविण्याचं

      अस्सं काळीज सुरेख बाई

      ज्यांना ज्यांना मिळालं बाई

     अमरत्वाकडे ते घेऊन जाई

     आदर्शांच्या खुणा ठेवून जाई

      कितीही आली युगानुयुगे तरीही...

     नावलौकिक अलौकिक करुन जाई

     नावलौकिक अलौकिक करुन जाई.

    मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.

      १९ नोव्हेंबर २०१६.