झाड उभे आहे अजून
स्वतःच्या अस्तित्वाची सावली होऊन
सावली सावळी सावळी आहे अजून
गर्द उन्हाचे चटके लेऊन
गुलमोहर लाल लाल उभा आहे अजून
पांथस्थ प्रेमाचा वसा घेऊन
फुल अन् फुल गंधित आहे अजून
पाकळी पाकळीसवे क्षणभंगूर होऊन
पान अन् पान हिरवं आहे अजून
हिरवाईचं सृष्टीला आंदण देऊन
उगवती उगवती रंगछटा आहे अजून
मावळतीच्या दिशेला निराशा नाही अजून
नदी सागराचा खळखळाट आहे अजून
परिपूर्णतेच्या ध्यासाला सीमा नाही अजून
पर्वतशिखरांना चढी हिम्मत आहे अजून
क्षितिजापार जाण्याला अंत नाही अजून
नेमस्त जगण्याला अर्थ आहे अजून
पणतीच्या प्रकाशाला उजाळा आहे अजून
साधेपणातल्या सौंदर्यातच जग आहे अजून
लुच्च्या, खोट्या मुखवट्याला जागा नाही अजून
तुझ्या माझ्या प्रवासाला अंत नाही अजून
आत्मशोधाच्या वाटेला खंत नाही अजून
दुःखापल्याडच्या सुखाला मरण नाही अजून
समाधानाच्या शब्दाला जीवन आहे अजून
कल्पनेतल्या स्वप्नांना वाव आहे अजून
वास्तवातल्या जाणिवांना श्वास आहे अजून
अर्धा पेला भरलेला आहे अजून
बाकी काही मागायचे उरले नाही अजून
मृदुला मुकुंद पाटखेडकर
८ जून २०२२
No comments:
Post a Comment