लघुकथा: पाऊस

यंदा पाऊस चांगला होणार असं दिसतंय. असं जर झालं ना तर डोक्यावरचं सारं कर्ज फिटल आणि गाठीशी चार दोन पैकं बी जमा व्हतील मग माझ्या लेकीला, लतीला कुठला तो कोर्रीस बरं..? हां आठीवलं ड्रेस डिझाईन का काय तो करायला नक्की पुण्याला पाठवीन. पोरीच्या हातात कला हाये त्याचा उपीयोग तिला झाला पाहिजे. कोवळ्या वयात लगीन लावलं अन् वरिसभर बी संसार सूख मिळालं न्हाई बिचारीला, नवरा गेल्या पासून पार सुकून गेलं लेकरु माझं. परमिस्वरा माझ्याकडं न्हाय तर न्हाय पण या लेकरा कडं बघून तरी पाऊस पाड बाबा , हात जोडतो साकडं घालीतो.

एवढं बोलून रामा बसल्या बसल्या अचानक ढसढसा रडू लागला. आभाळ परत गच्च दाटून आलं.

 लेखकाने लिहून दिलेली वरील वाक्ये; नव्यानेच अभिनय क्षेत्रात उतरलेल्या अभिनेता 'संगम' याने जशीच्या तशी म्हंटली खरी, पण दिग्दर्शकाचे काही केल्या समाधान होईना. 'शेतकरी रामा तुझ्यात भिनव', त्याची भावना आणि मनःस्थिती तुझ्या मनाला जाणवू दे, म्हणजे आपोआपच तुझ्या अभिनयातल्या हावभावातही ती आर्त बापाची सदिच्छा तुला जाणवेल', दिग्दर्शक संगमला जीव तोडून सांगत होता. अनेक रिटेक घेऊनही दिग्दर्शक थोडा वेळ थांबला. संगमलाही चांगले वाटत नव्हते. तो पुन्हा पुन्हा हावभावांसहित सराव करु लागला. 

 

  आता त्या गावात पूर्वीचा तो कर्जबाजारी शेतकरी 'रामा' राहत नव्हता. गावक-यांना मात्र पुढे काय झालं रामाचं आणि त्याच्या लतीचं ठाऊक होतं. सर्वांना लतीचं कौतुक वाटत होतं आणि रामाच्या जिद्दीचंही!! निर्माता, लेखक, दिग्दर्शक ह्यांना ती प्रेरणादायी गोष्ट खूपच आवडली होती आणि म्हणूनच त्यांनी ह्या विषयावर चित्रपट काढायचं ठरविलं होतं. 'रामा' आता पुण्यात असतो लतीकडे!! तिने ड्रेस डिझाईनिंगचा कोर्स मोठ्या प्रयत्नांती पूर्ण केला असतो आणि तिला मोठ्या मनाने स्वीकारणारा जोडीदारही मिळाला असतो. संपूर्ण चित्रपटाच्या टीमने रामाला आणि लतीला भेटायचं ठरविलं. त्यावर एक दोन दिवस गेले. संगम मात्र त्याच संवादांच्या सरावात गुंतला होता; आणि अचानक तिथे काही लोकांबरोबर रामा आणि लति आले. सर्वांना नवल वाटले. रामा आणि लतिलाही तिथे काय चालू आहे कळेना. शेवटी शूटिंग बघायला आलेल्या गावक-यांनी सगळी हकिकत त्या दोघांना सांगितली. दोघेही एकमेकांकडे आनंदाने बघू लागले. 

रामा म्हणाला, "त्यायेळेला आभाळानं आन् आभाळागत माया करणा-या ईस्वरानं माह्यी हाक ऐकली, लई मस्त पाऊस झाला त्या वक्ताला, मला बरकत आली आणि म्यां बोललेलं अन् पाह्यलेलं सपान माह्या लेकीनं पुरं केलं. आता आम्ही समदे सुखात हाओत, पन दरवर्षी मी अशा आभाळ भरुन यायच्या दिसात हिथं येतो आणि त्यायेळेची आठवण काढतो. माझं गाव, ह्यो शिवार, हिथली माती मला प्यारी हाय, हिथल्या जिमिनीला मी वंदन कराया येतो. शेवटी या मातीनंच तर मला सोनं दिलं."

  रामाचं बोलून झालं होतं आभाळ आताही गच्च दाटून आलं होतं. ह्यावेळी ते फक्त रामाच्या डोळ्यांत नाही तर सर्वांच्या डोळ्यांत दाटून आलं होतं. रामाला प्रत्यक्षात बघून त्याची भूमिका वठविणा-या संगमला अचानक उत्साह आला आणि त्या उत्साहाच्या भरातच त्याचा शॉटही ओके झाला. आता सगळीकडे आनंदाचा पाऊस पडत होता. 

           मृदुला मुकुंद पाटखेडकर

              २१/९/२०२२