गरिबी

ओरबाडलेले ओरखडे नशिबाचे, कसे पुसावे?

गरिबीत सडलेल्या श्वासांचे उसासे, कसे विझवावे?

कष्टात माखलेले आयुष्य खरबड, कसे जगावे?

रणरणत्या उन्हात विस्तवावर, कसे चालावे?

जाळे विषारी अनुभवांच्या आठवणींचे, कसे तोडावे?

आगपाखड,पाणउतारा केला ज्यांनी त्यांना, कसे विसरावे?

पांग कष्टाचे अगणित माझ्या, कसे फेडावे?

आशेस क्षितिजापलीकडील लांघून कुंपण , कसे मिळवावे?

 

अशांत खळबळ, व्यर्थ नीरवता म्हणते!

डोईवरील सूर्यास, सावली निसटू बघते!

कसली उसंत, तांडव सुरूच असते!

बोकाळत सदैव, निस्तब्ध अस्थिरता असते!

अस्वस्थ घालमेल, व्यर्थ त्रागा करते!

निष्पन्न मात्र, फक्त शून्य असते!

वेदना शारीरिक, जाणीव तात्पुरती असते!

सोडून चिन्ह, घाव मनावर जाते!

 

अमोल पाटखेडकर

१३-मे-२०२१