माणूस

 नावीन्याच्या शोधात

  जुन्यातच गुरफटतो माणूस

  नव्या मनसुब्यांच्या राज्यात

  वास्तवातच अडकतो माणूस

  मोकळे मोकळे श्वास निसर्गाचे

  गुंत्यातच त्याच्या त्याच्या गुंततो माणूस

  विवंचना घेते जन्म हवा तसा नवा नवा

  जगतांनाच कितीदातरी मरतो माणूस

  सावरलो म्हणत उभा राहतो कसाबसा

  पुन्हा ठेच लागून कितीदातरी पडतो माणूस

 जित्याची खोड इथे मात्र जगल्याशिवाय जात नाही

  सुखदुःखांशिवाय असा किती उरतो माणूस

 ऋणानुबंधी पसारा जीवास लावून जगतो माणूस

 सोडून सारे बंध रेशमी एकटाच कसा जातो माणूस

 माणूस तरीही माणूसच शेवटी अवघा जीवन मित्र

 राखेतूनही फिनिक्स भरारी, जगण्याचे आभाळ माणूस

        मृदुला मुकुंद पाटखेडकर 

           ६/८/२०२२