गोखले ,कागभट ,लूले ,मुरकुटे यांनी सुरु केलेल्या शाळेत बाबा जवळपास सुरवातिपासूनच शिक्षक होते.
खरेतर तो " छड़ी लागे छम छम " चा जमाना होता .
पण बाबांनी कधी छड़ी हातात घेतली नाही.
कधी विद्यार्थ्यांना मारल नाही.
स्पर्श देखील केला नाही .
सोवळ्याच्या कल्पनेत ते बसत नव्हते त्यांच्या .
साधे रागवले नाहीत की ओरडले नाहीत.
घोक्या पिढ्या taadhya वर विश्वास नसलेला शिक्षक.
जीवाच्या आकांताने शिकवणारा मास्तर.
विद्यार्थ्यांचा सर्वांगीण विकासासाठी धडपडणारा गुरु.
दिवसभर बोलून बोलून घशातून रक्त येत असे. पण कधी फारशी पर्वा केली नाही त्यांनी.
कधी गाइड किंवा की वापरण्याचा सल्ला दिला नाही.
कधी शिकवण्या केल्या नाही.
बाबा जन्मभर शिकवतच राहिले.
शाळा आणि विद्यार्थी अजूनही त्यांची आठवण काढतात.
आवर्जून कृतद्न्यतेने.
मीही
विश्राम मोहरीर
No comments:
Post a Comment