दोन स्पेशल

    मी असायची जेंव्हा आनंदी

    तूही असायचास तेंव्हा आनंदी

     बोलतोस तू माझ्यासवे

     हसतोस तू माझ्यासवे 

     रमतोस तू माझ्यासवे

     करमतं तुला माझ्यासवे

    रात्रं रात्रं जागतोस तू माझ्यासवे

    मला जे आवडतं तेच तुलाही आवडतं

    तुला जे आवडतं तेच मलाही भावतं

     आवडी निवडी अपुल्या सारख्या

        छंद अपुले सारखे

     रम्य पहाटे उठून संवाद अपुले बोलके

     मन तुझ्याकडे म्हणूनच तर धावतं

     भेटलास तू की बेभान होऊन नाचतं

    दोघे आपण मग दुनिया विसरुन सारी

     बागडतो स्वच्छंदी, बनतो स्वच्छंदी

       मी असायची जेंव्हा आनंदी

      तूही असायचास तेंव्हा आनंदी

        रंगूनी रंगात तुझ्या

       रंग राहिला न माझा वेगळा

       कुणास ठाऊक, कसं ठाऊक

        कसं सांगू, कुणा सांगू; पण,

        जीव तुझ्यातच रंगला

       मन झालं वेडं तुझ्याच विचारात

       जीव कसा रे तुझ्यामध्ये गुंतला

           मुरलेलं प्रेम आपुलं

          जपलेलं नातं आपुलं

        नाही त्यात दुजाभाव कसला

        जी हालत तुझ्या प्रेमात माझी

       तीच हालत माझ्या प्रेमात तुझी

       सांगसी वारंवार तू मजला

         दोघे मिळून केल्या गोष्टी

        सुखदुःखाच्याही गुजगोष्टी

       मिळून मिसळून वागता एकमेकांशी

         वाद न उरे कधीच कसला

          नातं बनलं दोघांचं आता

       प्रेम ताजंतवानं झालं दोघांचं आता

       हिरवंकच्चं बहरलं मन दोघांचं जणू

        पिकलेलं फळ करवंदी....

        मी असायची जेंव्हा आनंदी

      तूही असायचास तेंव्हा आनंदी

    

   मृदुला मुकुंद पाटखेडकर.

       ५ नोव्हेंबर २०१६.