असा वाडा होणे नाही!

 'वाडा', तू माझा प्रेरणास्त्रोत कळते का रे तुला?

 किती व्यापून टाकलेस तू माझे मन, गहिवर दाटतो, भरुन येतो गळा तगराच्या झाडाला लगटून असलेली सोपेची वेल, त्याची चव विसरता विसरत नाही  सहस्त्रकमळाचे आणि सूर्यकमळाचे डोळे भरुन घेतलेले दर्शन, डोळ्यातून जाता जात नाही  टिक्करबिल्ला, कण्हेराच्या झाडाला लपंडावाच्या निमित्ताने घातलेल्या प्रदक्षिणा आणि पडणे, धडपडणे, आणि खेळांची मज्जा कशी काय विसरणार?

तूच सांग मला, इतक्या आठवणींचा कोश साठलाय माझ्या मनात तो रिता करावा लागणारच ना! नाहीतर त्या कोशाच्या भाराखाली दबून जाईल ना मी!

ते मोठमोठे दगडी पाटे, त्याच्यावर सपासप आपटून धुतलेले धुणे, मोठमोठे पाणी साठवण्याचे बंब आणि टाके, कितीक उपसलेले आणि भरलेले पाणी, झाडांची आळे आणि त्यांची फुले, फळे नजरेसमोरुन हटत नाही.

 एकेक दगड, एकेक वीट आणि मातीचा कण अन् कण साद घालतो मला आणि लेखणी हातात घेतल्याशिवाय राहवत नाही.

अरुणने प्रमोदचा मुलगा कौस्तुभ याच्या लग्नाच्या निमित्ताने केली मंगलाष्टके काय एकेक शब्द भावफुलोरा सजवत गेला, मनाला आला मोहर, भावनेला आला बहर आणि लेखणी झाली सज्ज.

 वाड्या ही तुझीच तर साद ना रे!

वाड्याशी संबंधित प्रत्येकजण आपापल्यापरीने प्रस्थापित झाला आहे.

कुणालाच नाही कशाचेच उणे!

हे देणे तुझेच ना रे!

पावित्र्याचे, संयमाचे, ज्ञानाचे अग्निहोत्र चालविणारे बाबा नेहमी व्यासंगात मग्न असलेला प्रमोद तर रोमारोमात भिनून राहिला आहे.

'अखंड सर्वांसाठी कष्टणारी आई', तिचा आशिर्वाद आमच्यावर आहे ही तुझी कृपा कशी विसरु?

किती आठवू तुला? किती आठवू?

साक्षीभूत तू सर्वांचा किती अपार माया तुझी?

मनाचे डोळे नेहमी तुझ्यावरच ही आरस्पानी छाया तुझी!

एक वास्तू किती कोणाला काय देऊ शकते याचा तू मूर्तिमंत 'नमुना'.

सर्वजण आठवतातच तुला, तुझ्यासारखा दुसरा नाही,

   तू आमचा 'दागिना'

     संगीता पाटखेडकर.

      २५/२/२०१६.